Leczenie depresji nie u wszystkich przebiega tak samo. Dr Laura Mandelli jest psychologiem i psychoterapeutą, prof. Alessandro Serretti jest psychatrą. Wraz ze współpracownikami z Uniwersytetu Bolońskiego dwukrotnie sprawdzali, jak pozycja zawodowa wpływa na przebieg leczenia. Obserwowali także powrót do aktywności zawodowej chorych na głęboką depresję. Leczenie depresji głębokiej wymaga hospitalizacji, a potem długiego zwolnienia lekarskiego. Z badań Mandelli i Serretti wynika, że osoby zajmujące stanowiska niższego szczebla mogą podjąć pracę nawet wówczas, gdy niektóre objawy choroby jeszcze występują. Jeśli ich praca nie wymaga dużej koncentracji uwagi, podejmowania ważnych decyzji i nie wiąże się z dużym obciążeniem emocjonalnym, to powrót do aktywności zawodowej nie zakłóca procesu leczenia. Na dłuższą metę wpływa to pozytywnie na stan psychiczny. Dla wielu pacjentów powrót do pracy ma charakter terapeutyczny – reguluje codzienne życie, zwiększa aktywność pacjentów i intensywność kontaktów społecznych.

Inaczej rzecz się ma z osobami należącymi do kadry kierowniczej. W tej grupie standardowa terapia nie przynosi takich efektów, jak u pozostałych pacjentów – farmakoterpia trwa dłużej, słabsze są efekty leczenia. Prawdopodobnie wynika to z charakteru obowiązkow zawodowych. Praca osób zatrudnionych na wysokim szczeblu wymaga dużego wysiłku umysłowego, odporności na stres, precyzyjnej organizacji. Więcej o stresie… W życiu zawodowym muszą podejmować szereg decyzji w krótkim czasie, walczą z konkurencją, doświadczają silnej presji. Osoby na wysokich stanowiskach mają mniej czasu na życie towarzyskie, a ich kontakty z ludźmi dotyczą głównie sfery zawodowej. Kadra kierownicza ma mniej okazji do niezobowiązujących rozmów w miejscu pracy, a przecież ucinanie pogawędek stanowi naturalny sposób na rozładowanie stresu w trakcie pracy i wzmacnia relacje. Menedżerowie spędzają zwykle więcej czasu w pracy, rzadziej spotykają się z przyjaciółmi, mniej odpoczywają, mają nieregularny tryb życia.

Badacze twierdzą, że chorych zajmujących bardzo odpowiedzialne stanowiska należy inaczej przygotowywać do powrotu do pracy, niż pozostałych pacjentów.  Powrót do aktywności zawodowej  należy rozważać dopiero wtedy, gdy ustąpią niemal wszystkie objawy. Wówczas dopiero leczenie depresji zostanie zakończone.

Jeśli pacjent nadal obserwuje u siebie objawy depresji, to podejmując dotychczasowe obowiązki zawodowe ma mniejsze szanse pełne zdrowie. Jest bardziej narażony na stres, nie korzysta w pełni z dobrodziejstw wsparcia społecznego. Ma mniej okazji do prowadzenia higienicznego trybu życia oraz kontynuowania psychoterapii w warunkach ambulatoryjnych. Tym samym przedwczesne podjęcie pracy utrudna ma rekonwalescencję, obniża skuteczność leczenia i zwiększa ryzyko nawrotu choroby.

Leczenie depresji u lekarza rodzinnego – artykuł